چگونه در فضای شهری با افرادی که نیاز به کمک روانی دارند، برخورد کنیم؟

به گزارش پایگاه خبری پیام آرات، شاید وصفی که عنوان شد مابه ازای اجتماعی فراوان دارد که بارها به چشم ما خورده و مشاهده گر آن بوده ایم اما اکثر قریب به اتفاق روان پریش های امروزی دیگر چنین توصیفاتی ندارند. آنها مانند من و شما هستند. بسیار شبیه!

با آدم روان پریش چگونه رفتار کنیم؟

اما با وجود این مشکل بزرگ و جدی، یعنی مشکلی که عاملش اجتماع انسانی است، متاسفانه در اجتماعات شهری ما در ایران بالاخص در کلانشهرهای ما کمتر به نحوه مواجهه شهروندان با این مساله رسیدگی و پرداخته شده است. تاکنون هیچ برنامه مدون یا حتی بروشور آموزشی که در سطح کلانی توزیع شود و در قالب ماهیت آموزش همگانی بتواند شهروندان را برای مواجهه با این بیماری و اختلال آموزش دهد، تولید نشده است، آن هم مساله روان پریشی که در شهرهای ما به علت فشارهای شدید کاری و مالی بر افراد، افزایش تناقض های رفتاری در شهروندان، رشد سریع مدزدگی و تغییر در الگوهای فضیلت محور اخلاقی و در مجموع افزایش دلنگرانی و تشویش در جامعه و حتی عوامل شلوغی در شهرها از جمله ترافیک های لاینحل و تردد های نابجا که باعث بروز تشویش های گسترده در میان شهروندان می شود، افزایش عینی یافته است. در این مجال شاید لازم باشد به چند نمونه رفتاری که رعایتش برای تک تک اعضای اجتماعات شهری ایرانی آن هم در قبال افراد روان پریش ضروری به نظر می رسد، عنوان شود.

با افراد روان پریش چگونه رفتار کنیم؟

•  از هرگونه تمسخر و خنده های بی مورد در مواجهه با این افراد خودداری شود. متاسفانه نوع رفتار روان پریش ها و ترس آنها از رویارویی مستقیم با اجتماع عینی و ملموس باعث می شود که برخی از افراد به عنوان سرگرمی و شادی های لحظه ای این افراد را در بند زبان و کنش های خود گرفتار کنند و باعث آزار و اذیت آنها و خنده و سرگرمی خود و سایر افراد شوند. این نوع برخورد عمومی که متاسفانه بسیار نیز دیده می شود منجر به بروز زمینه های پرخاشگری در روان پریش ها شده و اتفاقا اولین ضرر های آن هم متوجه همین افراد می شود چراکه در صورت اتمام یا کاهش آستانه تحریک این افراد در ابتدا همین دسته از افراد را مورد عتاب و پرخاشگری خود قرار می دهند.

•  همان طور که پیشتر عنوان شد به اعتقاد مردم تشابه های رفتاری معتادان و روان پریش ها مرز میان آنها را از میان برداشته که توجه بسیار فراوانی را می طلبد. باید در نظر داشته باشیم که روان پریش ها از هر طبقه یا شبیه به هر نوع از تیپ های مرسوم اجتماعی که باشند به علت آنکه برخی از رفتارهایشان شباهت های زیادی با معتادان موادشیمیایی- صنعتی دارد، همیشه در مظان این اتهام هستند که از مصرف کننده این مواد باشند. در صورتی که پیشترها اطلاق چنین اتهام هایی به آنها عملا بی پایه و اساس بود. اما با شیوع مواد مخدر صنعتی و روان گردان در میان اقشار مختلف اجتماع و نیز وجود شباهت های بسیاری میان روان پریش ها و معتادان به فرضیه معتاد بودن روان پریش ها بسیار قوت بخشیده است که عملا چنین نیست. حتی اگر معتادی روان پریش نیز باشد و بالعکس، بزرگ ترین اشتباه در مواجهه با روان پریش ها، معتاد دانستن آنهاست. شاید آنها با معتادها نشست و برخاست کنند و در محل های اجتماع آنها رویت شوند ولی به هیچ وجه نباید نسخه ای مشترک برای آنها نوشت؛ امری که متاسفانه شیوع یافته و در حال گسترش است.
•  سعی کنیم که با روان پریش ها مثل سایر افراد برخورد کنیم. وقتی که مشاهده می کنیم از هر طبقه اجتماعی در بیماران روان پریش دیده می شود، بالطبع با همان نوع برخورد که مثلا در اتوبوس یا مترو با یک شخص معمولی و آرام داریم باید با آنها برخورد کنیم تا حفره خلای شخصیتی در آنها عمیق تر نشود. فراموش نکنیم که خود ما می توانیم گزینه بعدی مبتلا به روان پریشی باشیم.