رازهای پدر و مادر خوب شدن

این در حالی است که تحقیقات نشان داده اند، پدران و مادرانی که برای فرزندشان، فضایی برای کشف، رشد و مهم تر از همه شکست فراهم کرده اند، در فرزند پروری موفق تر بوده اند.

البته هیچ پدری و مادری نباید اجازه دهد که فرزندان سلامتی خود را به خطر بیندازند، قوانین خانه را زیر پا بگذارند و مسؤلیت ها و تکالیف مدرسه را انجام ندهند.

اما فراتر از این مسائل، فرزندان باید برای ساختن یک زندگی، رسیدن به ثبات و انتخاب کردن و پذیرفتن پیامدهای انتخاب ها آماده شوند و رشد اجتماعی، عاطفی و فکری آن ها تکمیل شود که در نهایت به پیوند قوی میان والدین خوب و فرزندان منجر شود.

چگونه والدین خوبی باشیم؟

ساختن یک خانه شاد

تصور غلطی در مورد نیاز فرزندان به پدر و مادر وجود دارد. اغلب والدین فکر می کنند فرزندان در کوچک ترین موارد به نظر و تصمیم آن ها نیاز دارند در صورتی که اینطور نیست.

نیازهای ضروری نظیر عشق، امنیت عاطفی، گفتگو، داشتن اعتبار و مسؤلیت، گذراندن وقت بیرون از خانه و یافتن فرصت های بازی و یادگیری وجود دارند که والدین خوب باید تلاش کنند تا به بهترین شکل فراهم شوند.
پدران و مادرانی که بتوانند روی تامین نیازهای ضروری تمرکز کنند و در ریزه کاری ها و جزییات کمتر مهم گرفتار نشوند، والدین خوب محسوب می شوند و فرزندان نیز از تعامل با آن ها لذت می برند.

برای ساختن یک خانه شاد می توانید از راهکارهای زیر بهره ببرید:

انجام دادن برخی کارها به صورت روزانه با همراهی فرزندان، راهکار قدرتمندی است که می تواند به بهبود ارتباط با فرزندان و تقویت احساس امنیت عاطفی در آن ها کمک کند.
سرو یک وعده غذایی کنار یکدیگر، بیرون رفتن از خانه برای کاری ساده مانند پیاده روی، گوش دادن به موسیقی، مرور اتفاقات روز و حتی گفتن شب بخیر، نظم ثابتی در زندگی خانوادگی ایجاد می کند که ثبات را به فرزندان می آموزد و هدف شما برای والدین خوب بودن را تسهیل می کند.

گفتگو با فرزندان برای رشد عاطفی و گسترش دایره واژگان آن ها ضروری است. گفتگوهای غیر رسمی، شوخی کردن، مرور خاطرات خنده دار و صحبت کردن درباره موضوعات هیجان برانگیز مهارت های اجتماعی فرزندان را تقویت می کند که در بزرگسالی تاثیرات مثبت بسیاری دارد.
گاهی پیش می آید که فرزند خود را برای شام صدا می زنید اما او در با تاخیر سر میز شام می آید. وقتی پیگیری می کنید، متوجه می شوید که او عمیقا مشغول بازی است.

در این مواقع، به عنوان والدین خوب درک موقعیت او کاری است که باید انجام دهید. به او زمان بدهید تا بازی اش را به پایان برساند و سپس به شما ملحق شود. حتی می توانید دقایقی او را همراهی کنید. به این شکل می توانید از مقاومت او در برابر خواسته های خود جلوگیری کنید.

تحقیقات اخیر نشان داده اند بچه هایی که با یک حیوان خانگی زندگی می کنند، مسؤلیت پذیری و همدلی را می آموزند و مهارت های زبانی آن ها نیز رشد پیدا می کند.
همچنین این کودکان کمتر دچار مشکلات رفتاری و درگیری با هم سالان می شوند. طبق نتایج تحقیقات، مشارکت فعال کودکان در مراقبت از حیوان خانگی، تاثیرات مثبت چشمگیرتری دارد.

همراهی

اینکه بخواهید پدر و مادر کاملی باشید، انتظار غیر ممکنی است. اما می توانید جزو والدین خوب باشید.
خوب گوش بدهید. تکیه گاه بچه ها بمانید. آنها را تشویق به فعالیت و خلاقیت کنید. یک ساختار ایمن خانوادگی ایجاد کنید. همه این کارها به رشد فرزندانتان کمک می کند.

عبور از مرزها، انتقاد از بچه ها، مقایسه آن ها با دیگران حتی خواهر و برادر خود، مقابله ناسالم با استرس، مدیریت و برنامه ریزی برای فرزندان به جای شناخت نیازها و آموزش تصمیم گیری از کارهای است که باعث می شود نتوانید نقش مهم و تاثیرگذار خود در رشد مهارت های فرزندان را به شکل درست ایفا کنید.

بسیاری از والدین بر این باورند که باید کودکان را همیشه کنترل کنند و آن ها را به سمت علایق خودشان هدایت می کنند تا همان چیزی بشوند که خودشان آرزویش را دارند.
چنین والدینی ممکن است هنگامی که کودکان در برابر خواسته های آن ها مقاومت می کنند، شوکه و خشمگین شوند. درگیری فرزندان با چنین والدینی بر سر علایق می تواند سال ها به طول انجامد.

والدین خوب بر روی مسؤلیت ها و انتظارات اولیه از زندگی روزمره تمرکز می کنند و در عین حال برای درک خلق و خو و نیازهای عاطفی فرزندان خود تلاش می کنند.
چنین والدینی می توانند ارتباط مؤثری با فرزندان خود برقرار کنند و آن ها را برای کشف و پیگیری علایق خود همراهی می کنند.
والدین نباید در موضوع فرزندپروری به رابطه عاطفی میان یکدیگر آسیب بزنند. والدین خوب با تقسیم وظایف و مسؤلیت ها می توانند با سازگاری بیشتری با فرزندان خود برخورد کنند.

در برخورد سازنده با کودکان، باید یک گام به عقب برگردید و دلیل رفتار او را بیابید. ممکن است دلیل عصبانیت او، گرسنگی باشد، ممکن است به دلیل ساعات طولانی نداشتن فعالیت بدنی، نیاز شدیدی به بازی پیدا کند و از شما بخواهد که او را همراهی کنید.

هنگامی که والدین مضطرب و نگران هستند، ممکن است کودکان نیز مضطرب و نگران شوند. پدر و مادری که با کودک خود درباره نگرانی های بزرگسالان صحبت می کند، نمی توانند الگوسازی درستی برای آموزش مهارت های مقابله ای ایجاد کنند.

چنین والدینی غیر قابل اعتمادند. به قول خود عمل نکنند و ایجاد اضطراب در فرزندان خود کنند.
همچنین والدینی که تمامی منابع استرس مانند بر عهده گرفتن وظایف دشوار را از بین می برند، ناخواسته کودکانی تربیت می کنند که در مقابله با چالش ها و استرس ها به مشکل می خورند.

والدین خوب به صحبت های فرزندان شان خوب گوش می دهند. نگرانی های آن ها را جدی می گیرند، حمایت آن ها همیشگی است و به کودکان اجازه می دهند مشکلات خودشان را حل کنند.

آنها وقت زیادی برای بازی به آن ها می دهند، می توانند نقش مؤثری در رشد مهارت های فرزندان ایفا کنند.
کودکان در موقعیت های مختلفی نگران می شوند. در مطب دکتر، جشن تولد، قبل از آزمایش های پزشکی و غیره .
بسیاری از مواقع صرف «آرام باش» کارساز نیست. باید آن ها را تشویق کنید، نفس عمیق بکشند.
اجازه دهید درباره عامل نگرانی صحبت کنند. و اگر می توانید از شوخی برای از بین بردن استرس کمک بگیرید.

به عنوان والدین خوب از طریق این موقعیت های کوچک و آسان می توانید نحوه مقابله با استرس را به فرزندان بیاموزید و آن ها را برای مواجه شدن با استرس های بزرگ تر در آینده آماده کنید.

سخن پایانی

والدین خوب بودن دست نیافتنی نیست. می توان با استفاده از راهنمایی ها و توصیه های مفید، مسؤلیت خود به عنوان پدر و مادر را به شکل خوبی به انجام رسانیم. این گونه مهارت ها و توانایی های کودکانمان به بهترین شکل پرورش می یابد.

تصورات و برخوردهای ناسالمی در فرزند پروری وجود دارد که مانع رشد اجتماعی، فکری و عاطفی کودکان می شود.