رابطه نمک با میگرن چیست؟
ارتباط میگرن و مصرف نمک؛ مصرف نمک چه تاثیری بر میگرن دارد؟ ارتباط میان سدیم، سردردهای میگرنی و راهکارهای کنترل علائم را بررسی در سلام دنیا میکنیم.
بسیاری از افراد با درد ضرباندار سردردهای میگرنی آشنا هستند. حدود یک نفر از هر هفت نفر دچار میگرن شده است. سازمان جهانی بهداشت، میگرن را در میان 10 بیماری ناتوانکننده برتر جهان قرار داده است. با این حال، علت میگرن هنوز بهطور کامل شناخته نشده است.
در نتیجه، راه حل های پایدار و قابل اعتماد برای این بیماری همچنان دست نیافتنی باقی ماندهاند. مایکل هرینگتون، MB, ChB، نورولوژیست دانشگاه USC، بخش بزرگی از فعالیت حرفهای خود را صرف افزایش دانش درباره میگرن کرده است. در کنار کنجکاوی علمی، نیاز بیماران نیز برای او در اولویت قرار دارد.
اومیگوید: «میخواهم بدانم هنگام بروز میگرن در مغز افراد چه اتفاقی میافتد.» هرینگتون، استاد پژوهشی نورولوژی در دانشکده پزشکی کک USC است. «مدتها هر چیزی را که میتوانستم اندازهگیری کردم. دهها میلیون آمریکایی نیاز به کمک دارند و ما قطعاً میخواهیم به آنها کمک کنیم.»
این نامه پژوهشی، ارتباطهایی را آشکار میکند که میگرن را به علم تنظیم سدیم (نمک) در مغز مرتبط میسازد. او میگوید: «واضح است که سطح بالاتر سدیم در مغز نقش مهمی در میگرن دارد، اما اینکه دقیقاً چگونه این نقش را ایفا میکند هنوز مشخص نشده است.»
این مقاله تا حدی از پژوهش اخیر دانمارک الهام گرفته شد. در این مطالعه با استفاده از پرسشنامههای هزاران جوان، نشان داده شد که سردرد با مصرف کمتر نمک در رژیم غذایی مرتبط است. این یافتهها با نتایج پژوهش سال 2016 به رهبری هرینگتون همخوانی داشت.
آن مطالعه که نخستین بررسی مصرف سدیم و میگرن بود، دادههای حدود 9 هزار شرکتکننده بزرگسال از نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه آمریکا را بررسی کرد و نشان داد سابقه سردرد شدید یا میگرن با مصرف پایینتر سدیم غذایی ارتباط دارد. هرینگتون میگوید: «این گروه دانمارکی — در نقطهای دور، روی جمعیتی متفاوت — همان نتیجه را به دست آورد. این تکرارپذیری بسیار مفید است.» در پژوهشهای قبلی، هرینگتون از تصویربرداری سدیم مغز برای بررسی آن استفاده کرد.
او دریافت که هنگام میگرن، سطح سدیم در مایع مغزی-نخاعی افزایش مییابد؛ مایعی که در اطراف مغز و نخاع جریان دارد، اما در خون این افزایش دیده نمیشود. زمانی که همان افراد دچار سردرد نبودند، سطح سدیم در این مایع طبیعی بود. وجود سدیم در مایع مغزی-نخاعی برای عملکرد مغز حیاتی است، زیرا سدیم در سطح مولکولی، محرک پیامهای عصبی است. درک اینکه مغز چگونه سطح ثابت سدیم را در این مایع حفظ میکند، سرنخ دیگری ارائه میدهد.
نقش اشتهای نمک و تعادل سدیم
نامه پژوهشی هرینگتون، یافتههای علوم اعصاب در سالهای اخیر را که توسط همکارانی مانند یوکی اوکا از Caltech انجام شده، خلاصه میکند. این مطالعات آزمایشگاهی مدارهایی در مغز را کشف کردهاند که در آن نورونهای تخصصی، سدیم موجود در بخشهایی از مایع مغزی-نخاعی را تشخیص میدهند.
تمام این فرایندها از طریق سیستم پاداش مغز و سیستم عصبی خودکار انجام میشود؛ سیستمی که تمام عملکردهای غیرارادی بدن را کنترل میکند. نورونهای مرتبط با تشخیص نمک و تنظیم اشتها در بخشهایی از مغز قرار دارند که به نواحی مرتبط با میگرن نزدیک هستند.
مطالعات قبلی که هرینگتون در آنها همکاری داشته، ارتباط میان نمک و میگرن را تقویت میکند. در مدلهای آزمایشگاهی، افزودن سدیم به بخشهایی از مایع مغزی-نخاعی باعث ایجاد سردرد شدید شد. در مقابل، زمانی که پژوهشگران سازوکاری را که سدیم را وارد این مایع میکند مسدود کردند، از بروز میگرن جلوگیری شد. او میگوید: «همه افراد نوساناتی در سطح سدیم مغزشان دارند. اما همه دچار میگرن نمیشوند. در افرادی که به میگرن مبتلا میشوند، توانایی تنظیم سدیم مختل شده است.»
سرنخ هایی برای تحقیقات آینده میگرن
این نامه پژوهشی نتیجه میگیرد که کشفیات مربوط به کاهش اشتها برای نمک در اثر افزایش سدیم مغز، میتواند توضیح دهد چرا مبتلایان به میگرن بهطور ناخودآگاه نمک کمتری مصرف میکنند. هرینگتون قصد دارد تحقیقات خود را بر اساس این یافتهها ادامه دهد.
یکی از مسیرهای پژوهشی این است که بررسی شود آیا کاهش آگاهانه مصرف سدیم میتواند از نوسانات شدید مصرف که واکنشهای ناخودآگاه در بیماران میگرنی ایجاد میکند جلوگیری کند یا نه. تحقیقات او درباره افزایش سدیم در مغز میتواند درک بنیادی از میگرن و بسیاری از شرایط نوسانی دیگر مانند فشار خون بالا و اختلالات خلقی را بهبود دهد. آزمایشهای جاری تیم او در حال بررسی این هستند که سدیم چگونه در محل اصلی تولید آن در مغز کنترل میشود. هرینگتون با وجود این همه ناشناخته، با امید و پشتکار مسیر پژوهشی خود را ادامه میدهد. او میگوید: «من به این باور دارم که برای هر اختلال مغزی یک توضیح وجود دارد. فقط باید آن را پیدا کنیم.»
سخن آخر
در مجموع، پژوهشهای اخیر درباره ارتباط میگرن و نمک نشان میدهد که این سردرد ناتوانکننده تنها یک اختلال ساده نیست، بلکه میتواند با سازوکارهای پیچیده تنظیم سدیم در مغز مرتبط باشد. اگرچه هنوز بسیاری از جزئیات این ارتباط بهطور کامل روشن نشده است، اما یافتههای مایکل هرینگتون و دیگر پژوهشگران مسیر تازهای برای درک بهتر علتهای میگرن و یافتن روشهای درمانی مؤثرتر ارائه میدهد. ادامه این تحقیقات میتواند در آینده به راهکارهایی منجر شود که نهتنها به کنترل میگرن، بلکه به درک عمیقتر عملکرد مغز انسان نیز کمک کند.
